1. Triggers

Ken je het gevoel wanneer je kind op je knopjes drukt en je triggert tot diep in je lijf?

Wat als we triggers zien als een uitnodiging tot groei?

Wat als we écht luisteren naar wat de emoties die daaruit voortkomen ons vertellen?

Dan zijn onze kinderen ware spiegels en bieden zij ons de mogelijkheid om telkens weer een stukje volwassener te worden.

2. Jezelf toelaten

Jezelf toelaten...

Het is een dingetje van mij, en ik denk dat we het met velen delen... We maken onszelf kleiner dan we zijn, we houden ons in, slikken het door en blijven vasthouden aan ons jongere zelf. Wat als we met ons allen wel doen waarvoor we gekomen zijn? Wat als we onze stem wel gebruiken en zo onze kinderen laten weten dat het veilig is om jezelf te zijn?

Hoe is dat voor jou? Ik hoor/lees het graag! Liefsss

3. Hoezo kiezen?

Ik weet het nog, als kind word je geleefd en je moet gelukhebben waar je terecht komt. En ik ben dankbaar voor dat geluk, want je drijft mee op de stroom die je ouders, broers en/of zussen voor je bepalen.

En zoals overal staat het systeem soms onder druk, dreigt er conflict en gaan als kind al je tentakels de lucht in... Nee, je koos niet voor goed of fout, beter of slechter, liever of strenger, je koos voor veilig.

4. Grenzen

Als we geboren worden en nog geen notie hebben van de wereld om ons heen voelen we ons hele lijfje, we schreeuwen om eten zonder rekening te houden hoe dit schreeuwen binnenkomt bij de ander. Tijdens het opgroeien 'ontleren' we het luisteren naar de signalen van ons lichaam. We vormen ons steeds meer naar de wensen en normen die de buitenwereld ons opleggen. 

Deze aflevering is een pleidooi voor het creëren van een cultuur waar het veilig voelt om onze grenzen met elkaar te delen. Om het eren van onze eigen grenzen en het respecteren van de grenzen die anderen aangeven. Zouden we niet allemaal een pak gezonder door het leven gaan? Ik wens het ons allemaal toe met heel mijn hart!

5. De impact van taal (met dank aan Jane Goodall)

Ik ben geboren als een gevoelig meisje, mijn hoofd en lichaam waren sterk verbonden. Taal bleef lang achterwege bij mezelf, ik sprak erg laat. Woorden dekten de lading niet, toen al voelde ik dat het iets van de ervaring stukmaakte en dat de woorden die mensen spraken vaak hard binnenkwamen. Ik zei in mijn tienerjaren altijd dat ik een "buik-mens" was zonder echt te weten wat ik daarmee precies bedoelde.... 

Ik kon de woorden ook niet altijd plaatsen en vond ze te eenzijdig of te weinig genuanceerd. Later bleek ook dat de woorden sporen nalieten die misschien niet zo bedoeld waren. Toen ik het interview met Jane Goodall hoorde kwam alles even samen. Net zoals ik zijn er nog veel gevoelige wezentjes hier op aard, dus ik vraag me af of we genoeg stilstaan bij de impact van taal. Ik ben heel benieuwd wat jullie denken of voelen bij deze aflevering, veel liefs. Link naar interview met Jane Goodall: https://m.youtube.com/watch?v=-JoFphwJRxs

6. Verwachtingen

Dit is er eentje voor die ontluikende pubers, voor die heerlijke tieners die plots merken dat ze een eigen identiteit hebben en kunnen loskomen van de ouders, die tot dan alles voor hen reguleerden en in goede banen wisten te leiden. 

Plots is daar ook het besef dat ze veel moeten, dat er heel wat van hen wordt gevraagd, overal. Nooit eerder moesten onze kinderen meer 'aan staan' dan nu. Ze gaan naar school, hebben vaak veeleisende hobby's (dat geldt dan als ontspanning🙃), chatgroepen en ga zo maar door... 

En wij? Hoeveel verwachten wij? Los van het feit dat we onze kinderen in eerste plaats moeten opvoeden, hoeveel ruimte geven wij om onze kinderen zichzelf te laten vinden, te laten zijn te laten worden? Veel liefs en luisterplezier😘  

7. Jij daar, ik hier

Wanneer onze kinderen in extreme emoties vertoeven komen we soms ons eigen innerlijk kind tegen, dan raken we zelf in paniek en willen we dat het zo snel mogelijk stopt. 

Maar als het ons lukt om als volwassene aanwezig te zijn, dan weten we dat ons kind enkel onze nabijheid nodig heeft als veiligheid in al dat voelen. Dan zijn we dat veilig baken dat blijft staan vanuit de wetenschap dat elke storm vroeg of laat gaat liggen.

8. Communicatie

Communicatie loopt niet altijd vanzelf, een pauze nemen en naar adem happen schept ruimte... Welke rol is helpend en brengt me waar ik hoor te zijn? Welke rol dient het meest mijn geluk en daardoor ook dat van de ander?

Het is niet moeilijk, het is ook geen toneeltje. Het is bewust in je ouderschap staan, intappen op de juiste frequentie en de vruchten plukken van de ruimte die je even nam om die ene keuze te maken.

Aan jou de keuze😉 veel luisterplezier, liefs❤️

9. Benoemen om te ontmijnen

Kwetsbaarheid hoeft geen geheim te zijn. Het lijkt zo simpel en toch doen benoemen we zo weinig.

Ontelbare keren maalden er al gedachten, bezorgdheden en angsten in mijn hoofd. Maar i.p.v. ze luidop te delen en ze ruimte te geven door te benoemen, slikte ik ze heel vaak in. Wel, daar wordt geen mens beter van.

Ik mocht het ervaren bij mezelf en de kinderen waarmee ik werk dat iets benoemen verzacht en ontspant. Als we onze kinderen leren dat ze hun kwetsbaarheden mogen benoemen nemen we spanning weg vóór ze kan ontstaan. Ze hoeven niets te verstoppen en mogen helemaal komen opdagen zoals ze zijn.

10. Niet loslaten maar ondersteunen

Wanneer kinderen groter worden, verandert er iets in de dynamiek tussen ouder en kind. Waar je hen vroeger letterlijk kon dragen, wordt de beweging nu figuurlijker. Ze hebben meer ruimte nodig — om te proberen, te struikelen, opnieuw recht te staan en hun eigen weg te verkennen.

Groter wordende kinderen vragen geen afstand, maar een andere vorm van nabijheid.
Niet meer vasthouden uit bescherming, maar ondersteunen vanuit vertrouwen.
Niet sturen, maar begeleiden.
Niet loslaten… Maar naast hen blijven staan terwijl ze hun eigen stappen zetten.

In deze aflevering sta ik even stil bij die beweging, namelijk hoe je als ouder ruimte kan geven zonder verbinding te verliezen, hoe vertrouwen een krachtiger anker wordt dan controle en hoe groeien iets is wat je samen blijft doen — elk op je eigen plek.

Als ouder voelt dat soms als loslaten. Maar eigenlijk is het dat niet.